Nie nazywaj tego miłością

Okładka książki Nie nazywaj tego miłością autorstwa Maria Madej

Najtrudniejsze nie jest odejść od kogoś, kto cię krzywdzi. Najtrudniejsze jest przyznać się przed sobą, że nazywałam to miłością. Ostatnie wspólne lody pod pomnikiem Mickiewicza i obietnica, że za dwadzieścia lat spotkają się w tym samym miejscu. Karolina, Lena i Patrycja wierzyły, że świat stoi przed nimi otworem. Dla Patrycji progiem do dorosłości miały być studia i marzenia o pisaniu. Nie spodziewała się jednak, że najtrudniejszą lekcję odbierze u boku Marka. Początkowo wszystko było jak ze snu – czułość, wrażliwość i obietnice. Jednak z każdym dniem, zamiast rozkwitać, Patrycja stawała się coraz mniejsza. Cień chłopaka, który poprzysiągł, że nigdy nie pozwoli sobą sterować, zaczął przesłaniać jej własne pragnienia. To historia o gubieniu siebie w milczeniu i o bolesnej drodze do momentu, w którym spokój i bezpieczeństwo stają się cenniejsze niż każda, nawet najbardziej namiętna burza.

Tam, gdzie rzeki wstrzymują swój bieg

Okładka książki Tam, gdzie rzeki wstrzymują swój bieg autorstwa Maria Paszyńska

Opowieść o przyrodzie, marzeniach, rozczarowaniach, nadziei, lęku i odwadze, przyjaźni, postępie, nade wszystko zaś o miłości, która zawsze i wszędzie zdolna jest zmieniać świat.

Ignacy Antczak, młody nauczyciel z Warszawy, pragnie podążać za swoimi marzeniami. Chce mieć realny wpływ na kształt rzeczywistości i jest głęboko przekonany, że wie jak to zrobić. Polesie, najbardziej tajemnicza, dzika i niezbadana kraina Drugiej Rzeczypospolitej, świat utkany z mgieł, torfowisk i rzek wydaje mu się doskonałym miejscem na zrealizowanie życiowych planów. Wyrusza w podróż, która na zawsze odmieni jego los. Kraina surowego piękna i wielkiej samotności staje się dla Ignacego polem walki z zabobonem, analfabetyzmem, lecz także z własnymi planami, ideałami i marzeniami. Nic nie jest tu takie, jakim miało być, a nieoczekiwane spotkanie z miejscową dziewczyną zmusza go do weryfikacji przekonań i podjęcia próby spojrzenia cudzymi oczami na świat, w którym kryje się o wiele więcej niż gotów był przypuszczać. Co znajdzie za zasłoną mgieł? Czy w wśród ludzi żyjących w doskonałej symbiozie z naturą odkryje własne szczęście? Czy wspólna historia dwojga ludzi pochodzących z całkiem różnych światów jest z góry skazana na przegraną? Czy w imię miłości można wyrzec się samego siebie? I czy w ogóle powinno się próbować?

Na dnie lustra

Okładka książki Na dnie lustra autorstwa Żaneta Pawlik

Poruszająca historia kobiety, która próbuje odnaleźć siebie w świecie pełnym niedopowiedzeń, bolesnych wspomnień i trudnych relacji. Nie jest to opowieść o upadku, lecz o sile, która rodzi się z potrzeby zmiany. Anita Wejnart wychowała się w domu naznaczonym alkoholizmem i emocjonalnym chłodem. W dorosłym życiu odkrywa, że została porzucona przez biologiczną matkę, a tożsamość ojca pozostaje nieznana. W tej sytuacji rozpaczliwie szuka punktu oparcia, sensu i prawdy o sobie. Choć Anita nie radzi sobie z emocjami i szuka ukojenia w alkoholu, jej historia pokazuje, że warto podjąć pracę nad sobą i odnaleźć siłę, by zawalczyć o własne życie. To powieść o kobiecości, zagubieniu, potrzebie bliskości i nadziei.

Tańczące filiżanki

Okładka książki Tańczące filiżanki autorstwa Natasza Socha

W niewielkiej, niemodnej już herbaciarni, usytuowanej przy bocznej ulicy, tam gdzie chodniki są węższe i trochę nierówne, czas jakby się zatrzymał. W lokalu panują stare zasady etykiety, nie wolno korzystać z telefonów, mówić zbyt głośno ani zamawiać „na wynos”.
Yuki otwiera herbaciarnię codziennie o tej samej porze. Celebruje podawanie herbaty gościom, którym nie przeszkadza, że krzesła nie pasują do siebie, a filiżanki nie są od kompletu. Pewnego dnia do lokalu trafia Ewa, młoda, skłócona ze światem kobieta. Herbaciany rytuał, rozmowy z Yuki i spotkania z innymi klientami powoli uczą ją innego spojrzenia na życie – bardziej uważnego, czułego i nieoczywistego. Następnego dnia pojawia się kolejna osoba z kłopotami i swoją opowieścią. Te historie łączą się ze sobą, nawet jeśli ich główni bohaterowie nie mają o tym pojęcia. Yuki serwuje przybyszom różne gatunki herbaty, które – zgodnie z filozofią chadō – mają inne znaczenia. Herbata może być cierpka jak początek żałoby, słodka jak pojednanie, gorzka jak prawda. Powoli, bez fajerwerków, ale z ogromną delikatnością rozwija się historia uzdrawiania poprzez ciszę, obecność i przyjęcie tego, co nieidealne. Najważniejsze bowiem to usiąść do stołu z samym sobą.

Sen jaguara

Okładka książki Sen jaguara autorstwa Miguel Bonnefoy

SEN JAGUARA – RODZINNA EPOPEJA

Na przestrzeni niemal stu lat „Sen jaguara” opowiada historię rodziny, której losy rozrastają się w wielką opowieść o kraju, pamięci i trwaniu. To saga, w której prywatne życie bohaterów od początku toczy się w rytmie wydarzeń historycznych – rewolucji, dyktatur, społecznych napięć i gwałtownych przemian XX-wiecznej Wenezueli. Centralną postacią powieści jest Antonio Borjas Romero – dziecko porzucone tuż po narodzinach, wychowane w skrajnej biedzie na obrzeżach Maracaibo. Jego droga prowadzi przez portowe doki, dom publiczny, pola naftowe i uniwersytet, aż do pozycji jednego z najbardziej szanowanych lekarzy w regionie. To opowieść o awansie społecznym, determinacji i pracy, ale też o cenie, jaką trzeba zapłacić za wyrwanie się z miejsca pochodzenia. Równolegle Bonnefoy buduje silny portret kobiecych bohaterek. Ana María Rodríguez – pierwsza lekarka regionu – leczy, pomaga kobietom wbrew prawu i staje się figurą oporu wobec patriarchalnego porządku. Jej córka, Venezuela, dorasta w kraju rozdartym między nadzieją a przemocą i marzy o wyjeździe do Europy. W tej sadze to właśnie kobiety są nośniczkami pamięci, odwagi i zmiany. Wenezuela ukazana w „Śnie jaguara” to kraj gwałtownych kontrastów: bogactwa i skrajnej biedy, obietnicy ropy naftowej i politycznego chaosu, dyktatury Marcosa Péreza Jiméneza i rewolucji 1958 roku, które na zawsze odcisnęły piętno na losach zwykłych ludzi. Historia nie jest tu tłem, lecz siłą nieustannie ingerującą w codzienne życie bohaterów.

Powieść ma formę kroniki – drobiazgowej, pełnej detali, postaci drugoplanowych, legend i anegdot, które składają się na mit rodzinny. Bonnefoy łączy realizm magiczny z historyczną precyzją, tworząc opowieść, w której fakty i cudowność współistnieją naturalnie. Tytułowy jaguar staje się figurą losu: tego, co dzikie, nieustępliwe i zdolne przetrwać mimo wszystko.

POWIEŚĆ WIELOKROTNIE NAGRODZONA

Wśród przyjaciół

Okładka książki Wśród przyjaciół autorstwa Hal Ebbott

OPOWIEŚĆ O PRZYJAŹNI PEŁNEJ KŁAMSTW, POZORÓW I MANIPULACJI.

Amos i Emerson, dwaj Nowojorczycy w średnim wieku, przyjaźnią się od trzydziestu lat i mają wszelkie powody ku temu, aby patrzeć na swoje życie z satysfakcją. Urodzinowy weekend, który spędzają w wiejskim domu wraz z żonami i nastoletnimi córkami, jest świetną okazją, by to życie celebrować. Gdy dochodzi do szokującego aktu przemocy, wydaje się, że jeden z nich przekroczył granicę, za którą nie ma już odwrotu. A może to tylko pozory? Przecież wśród przyjaciół możesz pozwolić sobie na wszystko. Krytycy literaccy nie mają wątpliwości: jesteśmy świadkami narodzin talentu na miarę Philipa Rotha.

James

Okładka książki James autorstwa Percival Everett

Odważna i brawurowo przełożona przez Kaję Gucio reinterpretacja Przygód Hucka Finna Marka Twaina: zniewolony Jim odzyskuje głos i przeciwstawia się konwenansom, które zepchnęły go na margines. Missisipi w przededniu wojny secesyjnej. Niewolnik Jim dowiaduje się, że ma zostać sprzedany człowiekowi z Nowego Orleanu, co oznacza dla niego rozłąkę z żoną i córką. Postanawia uciec i ukrywać się na pobliskiej Wyspie Jacksona, dopóki nie opracuje planu. Tymczasem Huck Finn finguje własną śmierć, aby uwolnić się od brutalnego ojca. Zmuszeni do ucieczki, James i Huck razem wyruszają w odyseję, która zmieni ich obu. Żeglują po zdradliwych wodach Missisipi w stronę nieuchwytnej obietnicy wolnych stanów, a każdy zakręt rzeki niesie perspektywę zarówno zbawienia, jak i upadku. James musi utrzymać siebie i Hucka przy życiu, a także znaleźć sposób, by uwolnić swoją rodzinę i odzyskać godność. Napisana z perspektywy tytułowego bohatera wciągająca i szalenie zabawna powieść jest jednocześnie głęboką refleksją o tożsamości, przynależności i poświęceniach, do których jesteśmy zdolni, aby chronić tych, których kochamy.

Obietnica

Okładka książki Obietnica autorstwa Damon Galgut

Republika Południowej Afryki, okolice Pretorii. Rodzina Swartów, zamożnych Afrykanerów, prowadzi tu sporą farmę. Z pozoru nic ich nie wyróżnia. Z czasem okazuje się jednak, że ich losy zostały naznaczone śmiercią i obietnicą. Swartów poznajemy w 1986 roku, w dniu pogrzebu Rachel. Ta na łożu śmierci wyjawia ostatnie życzenie – pragnie, by jej mąż Manie przekazał Salome – ich oddanej czarnej służącej – prawo własności domu, w którym kobieta mieszka wraz z nastoletnim synem. Swart zgadza się, lecz po śmierci żony nie kwapi się, by dopełnić formalności. Jak złamane słowo wpłynie na losy Maniego, jego trójki dzieci i czarnych pracowników farmy? Galgut po mistrzowsku prowadzi nas przez trzy dekady historii Swartów, splatając ich dzieje z najważniejszymi wydarzeniami w historii RPA – końcem apartheidu, powołaniem Komisji Jedności i Pojednania, inauguracją prezydentury Mbekiego i odejściem prezydenta Zumy. Z uwagą przygląda się międzyludzkim i międzyklasowym relacjom oraz małym wielkim dramatom, które dotykają wszystkich, bez względu na pochodzenie. „Czy to saga rodzinna, czy opowieść o farmie? […] Czy to komedia, czy tragedia?” Nagrodzona Bookerem powieść Galguta to przenikliwa historia o skomplikowanej naturze rodzinnych relacji. To również znakomita opowieść o degradacji klasy wyższej oraz o jej dominacji – symbolicznej, fizycznej i majątkowej.